I Heart AJ Perez

Best photo I’ve cried real tears

Fri, 29 Apr 2011 02:19:55 -0400

Best photo I’ve cried real tears

Video

Tue, 26 Apr 2011 21:18:41 -0400

Ang Pangmalas ng Bibliya Nagiging Anghel ba ang mga Tao Pagkamatay Nila?

Sun, 24 Apr 2011 23:36:08 -0400

ISANG batang babae na nagngangalang Argyro ang namatay nang siya’y pitong taóng gulang pa lamang. Lungkot na lungkot ang kaniyang mga magulang habang tinitingnan nila siyang nakahiga sa kabaong sa kaniyang puting damit. Sa pagnanais na magbigay ng kaaliwan, sinabi sa kanila ng ministro: “Gusto ng Diyos ng isa pang anghel, kaya kinuha Niya si Argyro para makasama niya. Lumilipad-lipad na ngayon ang kaniyang kaluluwa sa palibot ng trono ng Makapangyarihan-sa-lahat.”

Maraming tao ang taimtim na naniniwala na ang mga anghel ay kaluluwa ng mga taong namatay, bagaman iilang relihiyon lamang ang opisyal na nagtataguyod sa paniniwalang iyon. Pinalaganap ng media ang ideyang ito sa mga pelikula at mga serye sa telebisyon tungkol sa mga namatay na ‘pinagkalooban ng mga pakpak’ at naging mga anghel dahil sa pagtulong at pagsasanggalang sa mga buháy.

Talaga bang inaasahan mong magiging anghel ang iyong mga mahal sa buhay pagkamatay nila? Ano ang itinuturo ng Bibliya tungkol dito? Upang masagot ito, suriin muna natin kung ano talaga ang sinasabi ng Banal na Kasulatan tungkol sa kayarian ng mga anghel at kung ano ba talaga ang kalagayan ng mga patay.

Mga Anghel—Mga Natatanging Nilalang

Ang mga anghel ay di-nakikita at makapangyarihang mga lingkod ng Diyos na nakatira sa dako ng mga espiritu. Ang kanilang pag-iral ay hindi nakasalalay sa mga tao. Ang mga anghel ay mga espiritung nilalang ng Diyos. Sinasabi ng Bibliya: “Purihin [ng mga anghel] ang pangalan ni Jehova; sapagkat siya ang nag-utos, at sila ay nalalang.”—Awit 148:2, 5.

Isinisiwalat ng Bibliya na may milyun-milyong tapat na espiritung nilalang, kasama na ang mga serapin at kerubin, na masunuring tumutupad sa kani-kanilang itinakdang atas depende sa kanilang ranggo at tungkulin. (Awit 103:20, 21; Isaias 6:1-7; Daniel 7:9, 10) Kailangan bang mamatay ang mga tao para mapairal ng Diyos ang lahat ng mga anghel na iyon? Sa totoo lamang, talagang imposible iyan. Bakit?

Ipinakikita ng Bibliya na matagal nang nilalang ang mga anghel bago pa lalangin ang tao. Nang lalangin ni Jehova ang planeta na sa kalaunan ay paninirahan ng mga tao, ang mga anghel—na matulaing inilarawan bilang mga bituing pang-umaga—ay ‘magkakasamang humiyaw nang may kagalakan at sumigaw sa pagpuri.’ (Job 38:4-7) Kaya napakatagal na panahon na silang umiiral bago pa magkaroon ng tao sa lupa.

Bukod diyan, malaki ang pagkakaiba ng mga anghel at ng mga tao kung tungkol sa kayarian at sa papel na ginagampanan nila sa layunin ni Jehova. Nilalang ng Diyos ang tao na “mas mababa nang kaunti kaysa sa mga anghel,” kaya tama lamang isipin na ang mga espiritung nilalang na iyon ay nakahihigit sa mga tao, na may higit na talino at kapangyarihan. (Hebreo 2:7) Ang “wastong tahanang dako” ng mga anghel ay ang langit. (Judas 6) Kung tungkol sa mga tao, orihinal na layunin ng Diyos na mabuhay sila nang walang-hanggan sa lupa. (Genesis 1:28; 2:17; Awit 37:29) Kung naging masunurin lamang sa Diyos ang unang mag-asawa, hindi sana sila namatay. Kaya buhat pa sa pasimula, magkaibang-magkaiba na ang papel na ginagampanan ng mga tao at ng mga anghel sa layunin ng Diyos.

Ano ang Nangyayari Pagkamatay ng Isang Tao?

Ang iba pang mahahalagang katanungan na kailangan nating suriin ay: Ano ang nangyayari sa mga taong namatay? Patuloy ba silang umiiral ngunit sa ibang anyo, marahil bilang mga anghel sa mga dako ng espiritu? Simple at maliwanag ang sagot ng Bibliya: “Batid ng mga buháy na sila ay mamamatay; ngunit kung tungkol sa mga patay, sila ay walang anumang kabatiran.” (Eclesiastes 9:5) Kaya ang mga tao ay hindi na umiiral pagkamatay nila. Ang mga patay ay walang anumang nalalaman, nararamdaman, at nararanasan.

May pag-asa ba ang mga namatay? Oo! Ipinakikita ng Bibliya na ang pag-asa para sa karamihan ng mga namatay ay ang pagkabuhay-muli. Ang karamihan sa mga namatay ay bubuhaying muli bilang mga tao sa paraisong lupa.—Lucas 23:43; Juan 5:28.

Iilang tao lamang ang may pag-asang buhaying muli sa langit. Maliit lamang ang bilang nila—144,000 lahat-lahat. Gayunman, ibang-iba ang 144,000 ito sa mga nilalang na tinatawag na mga anghel. Halimbawa, ang 144,000 ay mamamahalang kasama ni Kristo bilang imortal na mga hari at saserdote. Mayroon silang awtoridad bilang mga hukom. (1 Corinto 6:3; Apocalipsis 20:6) Sila ba ang mga sanggol na namatay? Hindi. Sila ay mga tagasunod ni Kristo na nasubok na nang lubusan!—Lucas 22:28, 29.

Isaalang-alang din ang pagkakaiba ng mga patay na tao at ng mga buháy na anghel. Samantalang ang mga patay na tao ay “walang anumang kabatiran,” ang mga anghel ay may sariling pag-iisip, may damdamin, at may kakayahang pumili. May kalayaan silang magpasiya. (Genesis 6:2, 4; Awit 146:4; 2 Pedro 2:4) Inilalarawan ang mga patay bilang “inutil,” o walang kapangyarihan, samantalang ang mga anghel ay “makapangyarihan sa kalakasan.” (Isaias 26:14; Awit 103:20) At samantalang ang mga inapo ni Adan ay namamatay dahil sa kasalanan at di-kasakdalan, ang mga anghel na may takot sa Diyos ay sakdal at may sinang-ayunang kalagayan sa harap ni Jehova.—Mateo 18:10.

Maaaring ipinakikita ng kathang-isip na mga programa sa TV o mga pelikula ang ideya na ang mga anghel ay kaluluwa ng mga taong namatay, ngunit ang paniniwalang iyan ay hindi sinusuportahan ng Kasulatan. Ang mga katotohanan mula sa Bibliya na binanggit sa artikulong ito ay makatutulong sa atin upang hindi tayo magkaroon ng maling unawa sa kung ano ang mangyayari sa mga namatay nating mahal sa buhay. At tinitiyak sa atin ng Bibliya na ang mga tapat na anghel—bukod na nilalang at makapangyarihang mga lingkod ng Diyos—ay nakahihigit sa mga tao at laging handang gawin ang kalooban ni Jehova. Nakalulugod malaman na bahagi ng kalooban ng Diyos ang paggamit sa mga anghel na ito upang bantayan at tulungan ang mga taong taimtim na gumagalang kay Jehova at naghahangad na paglingkuran siya.—Awit 34:7.

[Talababa]

Kung minsan, ang terminong “anghel,” na literal na nangangahulugang “mensahero” ay may malawak na kahulugan, anupat maaaring tumukoy sa iba’t ibang espiritung nilalang at maging sa mga taong lingkod ng Diyos. Gayunman, sa artikulong ito, tinutukoy namin ang mga espiritung nilalang na karaniwang tinatawag sa Bibliya na mga anghel.

NAPAG-ISIP-ISIP MO NA BA?

▪ Ang mga namatay mo bang mahal sa buhay ay mga anghel na sa langit na naglilingkod sa Diyos?—Eclesiastes 9:5, 10.

▪ Ang mga bata ba ay namamatay dahil gusto ng Diyos na mas marami pa siyang makasamang anghel?—Job 34:10.

▪ Posible bang bumalik ang mga patay upang ipagsanggalang ang mga buháy?—Isaias 26:14.

Ang Pangmalas Ng Bibliya Ano ang Nangyayari Kapag Namatay ang Isang Tao?

Sun, 24 Apr 2011 23:35:01 -0400

ANG mga taong anak ng Diyos ay hindi nilayong mamatay. (Roma 8:20, 21) Sa katunayan, nang unang banggitin ni Jehova kay Adan ang kamatayan, binanggit ito hindi bilang inaasahang kahihinatnan ng tao, kundi bilang parusa sa pagsuway sa Diyos. (Genesis 2:17) Naunawaan ni Adan kung ano ang kamatayan, yamang nakikita niyang namamatay ang mga hayop.

Nagkasala si Adan, at pinagbayaran niya ito nang mamatay siya sa edad na 930. (Genesis 5:5; Roma 6:23) Palibhasa’y itinakwil mula sa pamilya ng Diyos dahil sa pagsuway, hindi na siya itinuring na anak ng Diyos. (Deuteronomio 32:5) Ganito ang sinasabi ng Bibliya hinggil sa masaklap na epekto nito sa sangkatauhan: “Sa pamamagitan ng isang tao ang kasalanan ay pumasok sa sanlibutan at ang kamatayan sa pamamagitan ng kasalanan, at sa gayon ang kamatayan ay lumaganap sa lahat ng tao.”—Roma 5:12.

Ano ang Nangyayari sa Ating Pag-iisip?

Sinasabi rin ng Bibliya: “May kahihinatnan ang mga anak ng sangkatauhan at may kahihinatnan ang hayop, at ang kanilang kahihinatnan ay magkatulad. Kung paanong ang isa ay namamatay, gayundin namamatay yaong isa; at silang lahat ay may iisang espiritu, anupat ang tao ay walang kahigitan sa hayop, sapagkat ang lahat ng bagay ay walang kabuluhan. Ang lahat ay pumaparoon sa iisang dako. Silang lahat ay nanggaling sa alabok, at silang lahat ay bumabalik sa alabok.” (Eclesiastes 3:19, 20) Ano ang ibig sabihin ng pagbalik sa alabok?

Ang pananalitang “bumabalik sa alabok” ay nagpapaalaala sa atin sa sinabi ng Diyos sa unang tao: “Ikaw ay alabok at sa alabok ka babalik.” (Genesis 3:19) Nangangahulugan ito na ang tao, gaya ng hayop, ay mga pisikal na nilalang. Hindi tayo basta lamang mga espiritu na nasa mga katawang laman. Ang ating pag-iisip ay mawawala kapag namatay ang ating katawan. Ganito ang sinabi ng Bibliya tungkol sa pagkamatay ng tao: “Ang kaniyang espiritu ay pumapanaw, siya ay bumabalik sa kaniyang pagkalupa; sa araw ring iyon ay maglalaho ang kaniyang pag-iisip.”—Awit 146:4.

Kung gayon, ano ang kalagayan ng mga patay? Binibigyan tayo ng Salita ng Diyos ng malinaw na sagot: “Batid ng mga buháy na sila ay mamamatay; ngunit kung tungkol sa mga patay, sila ay walang anumang kabatiran.” (Eclesiastes 9:5) Sa halip na itulad sa isang kaibigan na umaakay sa atin sa isang mas magandang buhay, tinukoy ng Bibliya ang kamatayan bilang “huling kaaway,” yamang itinitigil nito ang lahat ng ating mga gawain. (1 Corinto 15:26; Eclesiastes 9:10) Nangangahulugan ba ito na wala nang pag-asa ang mga patay?

Mabuting Balita Tungkol sa Kamatayan

Para sa milyun-milyong namatay, ang kamatayan ay gaya ng pagtulog. Sila ay gigisingin mula rito. Ganito ang minsang sinabi ni Jesus sa kaniyang mga alagad may kinalaman sa kanilang namatay na kaibigan: “Si Lazaro na ating kaibigan ay namamahinga, ngunit maglalakbay ako patungo roon upang gisingin siya mula sa pagkakatulog.” Nang papunta si Jesus sa alaalang libingan nito, nakita niya ang mga tao na nagdadalamhati. Nang dumating siya sa libingan, pinabuksan niya ito at sumigaw: “Lazaro, lumabas ka!” At lumabas nga si Lazaro na apat na araw nang patay. (Juan 11:11-14, 39, 43, 44) Kahit nabubulok na ang katawan ni Lazaro, ipinakita ni Jesus na kayang alalahanin ng Diyos ang lahat ng bagay tungkol sa isang namatay—ang kaniyang personalidad, memorya, at hitsura. Kaya Niyang ibalik ang lahat ng ito. Sa isang pagkakataon ay sinabi ni Jesus: “Ang oras ay dumarating na ang lahat ng nasa mga alaalang libingan ay makaririnig ng kaniyang tinig [ni Jesus] at lalabas.”—Juan 5:28, 29.

Sinasabi pa ng Bibliya: “Bilang huling kaaway, ang kamatayan ay papawiin.” (1 Corinto 15:26) Wala nang taong mamimighati sa sementeryo habang inililibing ang kanilang mahal sa buhay. Sinasabi ng Bibliya: “Hindi na magkakaroon ng kamatayan.” (Apocalipsis 21:4) Hindi ba talagang nakaaaliw ang pangmalas ng Bibliya hinggil sa kung ano nangyayari kapag namatay ang tao?

NAPAG-ISIP-ISIP MO NA BA?

▪ May kabatiran pa ba ang mga patay?—Eclesiastes 9:5.

▪ Wala na bang pag-asa ang mga patay?—Juan 5:28, 29.

Pagbuhay-Muli sa mga Nasa Libingan Talagang Posible!

Sun, 24 Apr 2011 23:33:47 -0400

SA ISANG eksena ng pelikula ilang taon na ang nakalilipas, isang lalaki ang ipinakitang nakatayo sa harap ng puntod ng isa niyang mahal sa buhay. “Laging sinasabi ni Mama na bahagi na ng buhay ang kamatayan,” ang sabi ng lalaking ito. Pagkatapos, sandaling nagpokus ang kamera sa lapida ng puntod, habang sinasabi niya: “Sana, hindi na lang ganoon.”

Ganiyan ang nadarama ng bilyun-bilyon katao na namatayan ng mga mahal sa buhay. Kasuklam-suklam ngang kaaway ang kamatayan! Pero ipinangangako ng Diyos: “Bilang huling kaaway, ang kamatayan ay papawiin.” (1 Corinto 15:26) Pero bakit tayo namamatay, gayong malinaw namang may kakayahan tayong mabuhay nang walang hanggan? Paano papawiin ang kamatayan?

Kung Bakit Tayo Tumatanda at Namamatay

Hinggil sa Diyos na Jehova na ating Maylalang, sinasabi ng Bibliya: “Sakdal ang kaniyang gawa.” (Deuteronomio 32:4; Awit 83:18) Nilalang na sakdal ang unang taong si Adan, at maaari siyang mabuhay magpakailanman sa hardin ng Eden, ang Paraiso sa lupa na ibinigay ng Diyos sa kaniya bilang tirahan. (Genesis 2:7-9) Bakit naiwala ni Adan ang Paraisong tahanan na iyon, at bakit siya tumanda at namatay?

Sa simpleng paliwanag: Sumuway si Adan sa utos na huwag kumain ng bunga ng isang partikular na punungkahoy. Maliwanag ang babalang ibinigay ng Diyos kay Adan kung susuway siya: “Tiyak na mamamatay ka.” (Genesis 2:16, 17) Gaya ng kaniyang asawang si Eva, sumuway si Adan, kaya pinalayas sila ng Diyos sa Eden. May mahalagang dahilan kung bakit agad inilapat ng Diyos ang kaniyang parusa. Sinasabi ng Bibliya: “Upang hindi … iunat [ni Adan] ang kaniyang kamay at talagang kumuha rin ng bunga mula sa punungkahoy ng buhay [sa hardin] at kumain at mabuhay [nang walang hanggan].”—Genesis 3:1-6, 22.

Namatay sina Adan at Eva dahil sa kanilang pagsuway, pero bakit ang lahat ng kanilang mga inapo ay tumatanda rin at namamatay? Nagmana kasi sila ng kasalanan mula kay Adan, at ang kasalanan ay nagdulot ng di-kasakdalan at kamatayan sa lahat ng kaniyang mga supling. Ipinaliliwanag ng Bibliya: “Sa pamamagitan ng isang tao [si Adan] ang kasalanan ay pumasok sa sanlibutan at ang kamatayan sa pamamagitan ng kasalanan, at sa gayon ang kamatayan ay lumaganap sa lahat ng tao sapagkat silang lahat ay nagkasala.”—Roma 5:12.

Posibleng Mabuhay-Muli

Gaya ng nabasa natin kanina, “ang kamatayan ay papawiin”—oo, aalisin magpakailanman! (1 Corinto 15:26) Paano? Ipinaliliwanag ito ng Bibliya, sa pagsasabi: “Sa pamamagitan ng isang gawa ng pagbibigay-katuwiran ang resulta sa lahat ng uri ng mga tao ay ang pagpapahayag sa kanila na matuwid para sa buhay.” (Roma 5:18) Ano ang naging susi upang magkaroon tayo ng buhay na walang hanggan at ng matuwid na katayuan sa harap ng Diyos?

Ito ay ang paglalaan ng Diyos upang mapawi ang kasalanang minana ng lahat ng mga tao mula sa unang taong si Adan. Ipinaliliwanag ng Bibliya: “Ang kaloob na ibinibigay ng Diyos ay buhay na walang hanggan sa pamamagitan ni Kristo Jesus na ating Panginoon.” (Roma 6:23) Hinggil sa paglalaang ito upang maipahayag na matuwid ang mga tao para sa buhay, sinabi ni Jesus: “Gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan [sangkatauhan] anupat ibinigay niya ang kaniyang bugtong na Anak, upang ang bawat isa na nananampalataya sa kaniya ay hindi mapuksa kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.”—Juan 3:16.

Isip-isipin na lamang ang lalim ng pag-ibig ng Diyos sa atin, pati na ng kaniyang Anak, si Jesu-Kristo, na nagdusa nang matindi alang-alang sa atin. Isinulat ni apostol Pablo: ‘Ang Anak ng Diyos ay umibig sa akin at nagbigay ng kaniyang sarili para sa akin.’ (Galacia 2:20) Pero bakit si Jesus lamang ang tanging taong ‘makapagbibigay ng kaniyang kaluluwa bilang pantubos’ para sa atin upang mailigtas tayo mula sa nakamamatay na mga resulta ng kasalanan?—Mateo 20:28.

Si Jesus lamang ang tanging makapagbibigay ng kaniyang kaluluwa bilang pantubos sapagkat siya lamang ang tanging tao na hindi nagmana ng kasalanan mula sa unang taong si Adan. Paano nangyari iyon? Ang buhay ni Jesus ay makahimalang inilipat mula sa langit tungo sa sinapupunan ni Maria na isang birhen. Kaya naman gaya ng sinabi ng anghel kay Maria, ang kaniyang anak ay “banal, Anak ng Diyos.” (Lucas 1:34, 35) Iyan ang dahilan kung bakit tinawag si Jesus na “huling Adan” at kung bakit hindi siya nagmana ng kasalanan mula sa “unang taong si Adan.” (1 Corinto 15:45) Bilang isang taong walang kasalanan, maibibigay ni Jesus ang kaniyang sarili bilang “katumbas na pantubos”—ang kaniyang buhay ay katumbas niyaong sa dating sakdal at walang kasalanang unang tao.—1 Timoteo 2:6.

Dahil sa pantubos na inilaan ng Diyos, maibabalik sa atin ang naiwala ng unang Adan, samakatuwid nga, walang-hanggang buhay sa paraisong lupa. Pero upang matanggap ang pagpapalang ito, kailangang buhaying-muli ang karamihan sa sangkatauhan. Isa ngang kamangha-manghang pag-asa! Pero posible nga kaya ito?

Saligan Para Maniwala

Mahirap bang paniwalaan na ang Diyos na Jehova, na lumalang ng buhay, ay may kapangyarihan na muling lalangin ang isang taong dating nabubuhay? Isaalang-alang natin ang kakayahang maglihi—o magdalang-tao—na ipinagkaloob ng Diyos sa unang babae. “Nakipagtalik si Adan kay Eva,” at makalipas ang mga siyam na buwan, isang munting nilalang na kahawig nila ang iniluwal. (Genesis 4:1) Kung paano lumaki at nabuo ang mga bahagi ng katawan ng sanggol sa sinapupunan ni Eva ay itinuturing pa ring himala—isang bagay na hindi pa rin lubusang maintindihan ng tao!—Awit 139:13-16.

Karaniwan nang itinuturing na ordinaryong bagay na lang ang pagsisilang, yamang daan-daan libong ulit itong nangyayari sa araw-araw. Pero ang pagbuhay-muli sa isang tao ay hindi pa rin kapani-paniwala para sa marami. Nang sabihin ni Jesus sa mga taong nagdadalamhati sa pagkamatay ng isang batang babae na hindi namatay ang bata kundi natutulog lamang, “pinasimulan nila siyang pagtawanan nang may panlilibak” sapagkat alam nilang patay na ang bata. Pero sinabi ni Jesus sa namatay na bata: “‘Bumangon ka!’ At kaagad na bumangon ang dalagita at nagsimulang maglakad.” Sinasabi sa atin ng ulat na ang mga naroroon ay “karaka-rakang halos mawala … sa kanilang sarili sa napakasidhing kagalakan.”—Marcos 5:39-43; Lucas 8:51-56.

Nang sabihin ni Jesus na buksan ang libingan ng mahal niyang kaibigan na si Lazaro, tumutol si Marta na kapatid ni Lazaro: “Sa ngayon ay nangangamoy na siya, sapagkat apat na araw na.” Pero nang buhaying-muli ni Jesus si Lazaro, walang mapagsidlan ng kagalakan ang mga tao! (Juan 11:38-44) Marami ang nakasaksi sa mga himalang ginawa ni Jesus. Noong nakabilanggo si Juan Bautista, ibinalita sa kaniya ng kaniyang mga alagad ang gawain ni Jesus, na sinasabi: “Ang mga patay ay ibinabangon.”—Lucas 7:22.

Panibagong Buhay sa Pamamagitan ng Pagkabuhay-Muli

Bakit nagsagawa si Jesus ng gayong mga himala, samantalang nagkasakit at namatay rin naman nang maglaon ang mga binuhay niyang muli? Ginawa niya iyon para patunayan na ang naiwala ng unang Adan—walang-hanggang buhay sa paraisong lupa—ay maisasauli at talagang isasauli. Ipinakikita ng mga himalang isinagawa ni Jesus kung paanong sa hinaharap, ang milyun-milyong tao ay “magmamay-ari ng lupa” upang ‘tumahan doon magpakailanman.’—Awit 37:29.

Nakatutuwang malaman na maaari tayong mapabilang sa mga may gayong napakagandang pag-asa na mabuhay magpakailanman kung magpapakita tayo ng “makadiyos na debosyon.” Ayon sa Bibliya, ‘hawak ng gayong debosyon ang pangako sa buhay ngayon at yaong darating.’ Ang ‘buhay na iyon na darating’ ay tinatawag ding “tunay na buhay.”—1 Timoteo 4:8; 6:19.

Talakayin natin ngayon kung ano talaga ang tunay na buhay na ito—ang magiging buhay sa matuwid na bagong sanlibutan

Isang Pambihirang Pag-asa!

Sun, 24 Apr 2011 23:31:32 -0400

“Bawat isa na nabubuhay at nagsasagawa ng pananampalataya sa akin ay hindi na kailanman mamamatay.”—JUAN 11:26.

KAPAG ang milyun-milyon ay ibinangon sa pagkabuhay-muli, hindi sila bubuhayin sa isang tiwangwang na lupa. (Gawa 24:15) Sila’y magigising sa isang magandang kapaligiran at makasusumpong ng tirahan, pananamit, at saganang pagkain na inihanda para sa kanila. Sino ang gagawa ng lahat ng paghahandang ito? Maliwanag, may mga taong kailangang nabubuhay na sa bagong sanlibutan bago pa magsimula ang pagkabuhay-muli sa lupa. Subalit sino?

2 Ang katuparan ng hula ng Bibliya ay nagpapakita na tayo ay nabubuhay sa “mga huling araw” ng sistemang ito ng mga bagay. (2 Timoteo 3:1) Hindi na matatagalan ngayon, ang Diyos na Jehova ay makikialam sa mga gawain ng tao at aalisin niya ang kabalakyutan sa lupa. (Awit 37:10, 11; Kawikaan 2:21, 22) Sa panahong iyon, ano ang mangyayari sa mga naglilingkod nang tapat sa Diyos?

3 Hindi pupuksain ni Jehova ang mga matuwid kasama ng mga balakyot. (Awit 145:20) Hindi pa niya ginawa ang bagay na ito kailanman, at hindi niya gagawin iyon kapag nilinis niya ang lupa mula sa lahat ng kasamaan. (Ihambing ang Genesis 18:22, 23, 26.) Sa katunayan, ang huling aklat ng Bibliya ay nagsasabi hinggil sa “isang malaking pulutong, na hindi mabilang ng sinumang tao, mula sa lahat ng mga bansa at mga tribo at mga bayan at mga wika,” na lumabas mula “sa malaking kapighatian.” (Apocalipsis 7:9-14) Oo, isang malaking pulutong ang makaliligtas sa malaking kapighatian kung saan magwawakas ang kasalukuyang balakyot na sanlibutan, at sila’y papasok sa bagong sanlibutan ng Diyos. Doon, ang masunuring sangkatauhan ay lubusang makikinabang mula sa kamangha-manghang paglalaan ng Diyos upang palayain ang sangkatauhan mula sa kasalanan at kamatayan. (Apocalipsis 22:1, 2) Kaya, ang “malaking pulutong” ay hindi na kailangang makaranas pa ng kamatayan kailanman. Anong pambihirang pag-asa!

4 Maaari ba tayong magtiwala sa kagila-gilalas na pag-asang ito? Oo! Ipinakita ni Jesu-Kristo mismo na darating ang panahon na ang mga tao ay mabubuhay nang hindi na kailangang mamatay. Bago buhaying muli ang kaniyang kaibigang si Lazaro, sinabi ni Jesus kay Marta: “Bawat isa na nabubuhay at nagsasagawa ng pananampalataya sa akin ay hindi na kailanman mamamatay.”—Juan 11:26.

Maaari Ka Ring Mabuhay Magpakailanman

5 Nais mo bang mabuhay magpakailanman sa Paraiso sa lupa? Pinanabikan mo bang makitang muli ang iyong mga minamahal? Kung gayon ay kailangan mong kumuha ng tumpak na kaalaman hinggil sa kalooban at mga layunin ng Diyos. Sa isang panalangin sa Diyos, sinabi ni Jesus: “Ito ay nangangahulugan ng buhay na walang-hanggan, ang kanilang pagkuha ng kaalaman tungkol sa iyo, ang tanging Diyos na totoo, at sa isa na iyong isinugo, si Jesu-Kristo.”—Juan 17:3.

6 Kalooban ng Diyos na “ang lahat ng uri ng mga tao ay maligtas at sumapit sa tumpak na kaalaman sa katotohanan.” (1 Timoteo 2:3, 4) Ngayon na ang panahon upang makaalam kung paanong ikaw, kasama ng milyun-milyong iba pa na ngayo’y gumagawa ng kalooban ng Diyos, ay mabubuhay magpakailanman sa Paraiso sa lupa. Ang mga Saksi ni Jehova ay malulugod na tumulong sa iyo na matuto nang higit pa hinggil sa Diyos at sa kaniyang mga kahilingan. Bakit hindi makipag-ugnayan sa kanila sa Kingdom Hall na malapit sa inyo o sumulat sa pinakamalapit na direksiyong nakalista sa sumusunod na pahina?

Ano ang Nangyayari sa Kaluluwa Pagkamatay?

Sun, 24 Apr 2011 23:30:40 -0400

“Ang doktrina na ang kaluluwa ng tao ay imortal at patuloy na iiral pagkamatay ng tao at pagkaagnas ng kaniyang katawan ay isa sa mga pundasyon ng Kristiyanong pilosopiya at teolohiya.”—“NEW CATHOLIC ENCYCLOPEDIA.”

GAYUNMAN, ang reperensiya ring ito ay umaamin na “ang paniniwala sa di-namamatay na kaluluwa ay hindi makikita sa Bibliya.” Ano, kung gayon, ang talagang itinuturo ng Bibliya hinggil sa nangyayari sa kaluluwa pagkamatay ng tao?

Ang Patay ay Walang Malay

2 Ang kalagayan ng patay ay niliwanag sa Eclesiastes 9:5, 10, kung saan ay mababasa natin: “Hindi nalalaman ng patay ang anumang bagay … Walang gawa, ni katha man, ni kaalaman man o karunungan, sa libingan.” (Moffatt) Kung gayon, ang kamatayan ay isang kalagayan ng hindi pag-iral. Sumulat ang salmista na kapag ang isang tao ay namatay, “siya’y nanunumbalik sa kaniyang pagkalupa; sa araw ding iyon ay nawawala ang kaniyang pag-iisip.”—Awit 146:4.

3 Kaya ang patay ay walang malay at di-aktibo. Nang igawad ang kahatulan kay Adan, sinabi ng Diyos: “Sapagkat ikaw ay alabok at sa alabok ka babalik.” (Genesis 3:19) Bago siya inanyuan ng Diyos mula sa alabok ng lupa at binigyan ng buhay, si Adan ay hindi umiiral. Nang siya’y mamatay, si Adan ay nagbalik sa gayong kalagayan. Ang parusa sa kaniya ay kamatayan—hindi ang paglipat sa ibang dako.

Ang Kaluluwa ay Maaaring Mamatay

4 Nang mamatay si Adan, ano ang nangyari sa kaniyang kaluluwa? Buweno, tandaan na sa Bibliya ang salitang “kaluluwa” ay kadalasang tumutukoy lamang sa tao. Kaya kapag ating sinasabi na si Adan ay namatay, ating sinasabing ang kaluluwang nagngangalang Adan ay namatay. Maaaring iba ang dating nito sa isang tao na naniniwala sa imortalidad ng kaluluwa. Gayunman, ang Bibliya ay nagsasabi: “Ang kaluluwang nagkakasala—ito mismo ay mamamatay.” (Ezekiel 18:4) Ang Levitico 21:1 ay nagsasabi hinggil sa “isang patay na kaluluwa” (isang “bangkay,” Jerusalem Bible). At ang mga Nazareo ay pinagsabihang huwag lumapit sa “anumang patay na kaluluwa” (“isang patay na katawan,” Lamsa).—Bilang 6:6.

5 Ang nakakatulad na pagbanggit sa kaluluwa ay masusumpungan sa 1 Hari 19:4. Dahilan sa matinding pagkabagabag si Elias ay “nagsimulang humiling na ang kaniyang kaluluwa ay mamatay na.” Gayundin, si Jonas ay “patuloy na humiling na mamatay na sana ang kaniyang kaluluwa, at siya’y paulit-ulit na nagsabi: ‘Mabuti sa akin ang mamatay kaysa mabuhay.’ ” (Jonas 4:8) At ginamit ni Jesus ang pariralang “pumatay ng kaluluwa,” na isinalin ng The Bible in Basic English na “upang patayin.” (Marcos 3:4) Kaya ang kamatayan ng kaluluwa ay nangangahulugan lamang ng kamatayan ng tao.

“Naglalaho” at ‘Nagbabalik’

6 Subalit ano naman ang tungkol sa malungkot na kamatayan ni Raquel, na naganap nang isilang niya ang kaniyang ikalawang anak na lalaki? Sa Genesis 35:18, ating mababasa: “Habang naglalaho ang kaniyang kaluluwa (sapagkat namatay siya) ay tinawag niyang Benoni ang pangalan nito; ngunit tinawag itong Benjamin ng kaniyang ama.” Ipinahihiwatig ba ng talatang ito na si Raquel ay may panloob na katauhan na humiwalay nang siya ay mamatay? Tunay na hindi. Tandaan, ang salitang “kaluluwa” ay maaari ring tumukoy sa buhay na taglay ng isang tao. Kaya sa kasong ito ang “kaluluwa” ni Raquel ay nangangahulugan lamang ng kaniyang “buhay.” Kaya isinalin ng ibang Bibliya ang pariralang “naglalaho ang kaniyang kaluluwa” na “ang kaniyang buhay ay pumapanaw” (Knox), “nalagot ang kaniyang hininga” (Jerusalem Bible), at “ang kaniyang buhay ay nawala sa kaniya” (Bible in Basic English). Walang pahiwatig na ang isang misteryosong bahagi ni Raquel ay nanatiling buhay pagkamatay niya.

7 Ito’y nakakatulad ng pagkabuhay-muli ng anak na lalaki ng isang babaing balo, na nakaulat sa 1 Hari kabanatang 17. Sa talatang 22, ating mababasang nanalangin si Elias para sa batang lalaki, “si Jehova ay nakinig sa tinig ni Elias, anupat ang kaluluwa ng bata ay bumalik sa loob niya at siya ay nabuhay.” Muli, ang salitang “kaluluwa” ay nangangahulugang “buhay.” Kaya, ang New American Standard Bible ay kababasahan: “Ang buhay ng bata ay bumalik sa kaniya at siya’y nabuhay.” Oo, iyo’y buhay, hindi parang anino, na bumalik sa bata. Ito’y kasuwato ng sinabi ni Elias sa ina ng bata: “Tingnan mo, ang iyong anak [ang buong persona] ay buháy.”—1 Hari 17:23.

Ang Suliranin ng “Intermediate State”

8 Maraming nag-aangking Kristiyano ang naniniwala na magkakaroon ng pagkabuhay-muli sa hinaharap na sa panahong iyon ang mga katawan ay sasanib sa imortal na mga kaluluwa. Pagkatapos, ang mga nabuhay na mag-uli ay dadalhin sa kanilang pangwakas na hantungan—alinman sa gantimpala para roon sa may matuwid na buhay o kaparusahan para sa balakyot.

9 Ang paniniwalang ito ay parang simple. Subalit hindi maipaliwanag niyaong mga nanghahawakan sa paniniwala hinggil sa imortalidad ng kaluluwa kung ano ang nangyayari sa kaluluwa sa pagitan ng panahon ng kamatayan at sa panahon ng pagkabuhay-muli. Tunay, ang “intermediate state” na ito, gaya ng kadalasang tawag dito, ay lumikha ng mga haka-haka sa loob ng daan-daang taon. Ang ilan ay nagsasabi na sa panahong iyon ang kaluluwa ay nagtutungo sa purgatoryo, kung saan ito maaaring dalisayin mula sa hindi mabibigat na kasalanan upang maging karapat-dapat sa langit.

10 Gayunman, gaya ng nakita na natin, ang kaluluwa ay ang tao lamang. Kapag ang tao ay namatay, ang kaluluwa ay patay rin. Kaya, walang may kamalayang pag-iral pagkatapos na mamatay. Tunay, nang si Lazaro ay mamatay, hindi sinabi ni Jesu-Kristo na siya’y nasa purgatoryo, Limbo, o alinmang iba pang “intermediate state.” Sa halip, sinabi lamang ni Jesus: “Si Lazaro ay natutulog.” (Juan 11:11, New English Bible) Maliwanag, si Jesus, na nakaaalam ng katotohanan hinggil sa nangyayari sa kaluluwa pagkamatay ng tao, ay naniniwala na si Lazaro ay walang malay at hindi umiiral.

Ano ang Espiritu?

11 Ang Bibliya ay nagsasabi na kapag ang isang tao ay namatay, “ang espiritu niya ay pumapanaw, siya’y nanunumbalik sa kaniyang pagkalupa.” (Awit 146:4) Ito ba’y nangangahulugang ang isang espiritu ay literal na humihiwalay sa katawan at patuloy na nabubuhay pagkatapos na mamatay ang isang tao? Hindi maaaring magkagayon, sapagkat ang sumunod na sinabi ng salmista ay: “Sa araw ring iyon ay nawawala ang kaniyang pag-iisip” (“nagwawakas ang lahat niyang pag-iisip,” NEB). Ano, kung gayon, ang espiritu, at paano ito ‘naglalaho’ sa isang tao sa panahon ng kaniyang kamatayan?

12 Sa Bibliya ang mga salitang isinaling “espiritu” (Hebreo, ru′ach; Griego, pneu′ma) ay karaniwang nangangahulugang “hininga.” Kaya, sa halip na “ang espiritu niya ay pumapanaw,” ang salin ni R. A. Knox ay gumagamit ng pariralang “ang hininga ay umaalis sa kaniyang katawan.” (Awit 145:4, Knox) Subalit ang salitang “espiritu” ay nagpapahiwatig ng higit pa kaysa basta paghinga. Halimbawa, sa paglalarawan sa pagkapuksa ng buhay ng tao at hayop noong panahon ng pangglobong Delubyo, ang Genesis 7:22 ay nagsasabi: “Ang lahat ng may hininga ng puwersa [o, espiritu; Hebreo, ru′ach] ng buhay sa mga butas ng kaniyang ilong, samakatuwid ay lahat ng nasa tuyong lupa, ay namatay.” Kaya ang “espiritu” ay maaaring tumukoy sa puwersa ng buhay na aktibo sa lahat ng nabubuhay na nilalang, kapuwa sa mga tao at sa mga hayop, at nananatiling buháy sa pamamagitan ng paghinga.

13 Upang ilarawan: Ang kuryente ay nagpapaandar sa isang kasangkapan. Kapag tumigil ang kuryente, humihinto rin ang pag-andar ng kasangkapan. Ang kuryente ay hindi nagiging isang hiwalay na bahagi ng kasangkapan. Katulad nito, kapag ang isang tao ay namatay, ang kaniyang espiritu ay tumitigil na sa pagbibigay ng buhay sa mga selula ng katawan. Hindi ito umaalis sa katawan at nagtutungo sa ibang dako.—Awit 104:29.

14 Bakit, kung gayon, sinabi ng Eclesiastes 12:7 na kapag ang isang tao ay namatay, “ang espiritu mismo ay bumabalik sa tunay na Diyos na nagbigay nito”? Ito ba’y nangangahulugan na ang espiritu ay literal na naglalakbay sa kalawakan patungo sa presensiya ng Diyos? Walang ipinahihiwatig na ganitong bagay. Tandaan, ang espiritu ay puwersa ng buhay. Minsang ang puwersa ng buhay ay nawala, ang Diyos lamang ang may kakayahang magbalik niyaon. Kaya ang espiritu ay “bumabalik sa tunay na Diyos” sa diwa na anumang pag-asa para sa panghinaharap na buhay ng taong iyon ay lubusang nakasalalay sa Diyos.

15 Ang Diyos lamang ang makapagbabalik ng espiritu, o puwersa ng buhay, upang ang isang tao ay muling mabuhay. (Awit 104:30) Subalit gagawin ba iyon ng Diyos?

Ano ang Pag-asa Para sa Namatay na mga Minamahal?

Sun, 24 Apr 2011 23:22:32 -0400

“Kung ang isang tao ay mamatay, siya ba ay mabubuhay uli?” ang tanong ng lalaking si Job noong sinauna. (Job 14:14, King James Version) Marahil ikaw man ay naghahangad na makaalam nito. Ano kaya ang madarama mo kung alam mo na maaari mong muling makasalamuha ang iyong mga mahal sa buhay dito mismo sa lupa sa ilalim ng pinakamagagandang kalagayan?

Bueno, ang Bibliya ay nangangako: “Ang iyong mga patay ay mangabubuhay… . Sila’y magsisibangon.” At ang Bibliya ay nagsasabi rin: “Ang matuwid ang magsisipagmana ng lupa, at sila’y maninirahan dito magpakailanman.”—Isaias 26:19; Awit 37:29.

Upang magkaroon ng tunay na pagtitiwala sa ganiyang mga pangako, kailangang sagutin natin ang mga ilang mahalagang tanong: Bakit nga ba namamatay ang mga tao? Nasaan ang mga patay? Paano natin matitiyak na sila’y muling mabubuhay?

Ang Kamatayan, at ang Nangyayari Pagka Tayo’y Namatay

Nililinaw ng Bibliya na sa simula ay hindi layunin ng Diyos na ang mga tao’y mamatay. Kaniyang nilalang ang unang mag-asawang tao na sina Adan at Eba, iniligay sila sa isang makalupang paraiso na tinatawag na Eden, at iniutos sa kanila na sila’y mag-anak at palawakin sa buong lupa ang kanilang tahanang Paraiso. Sila’y mamamatay tangi lamang kung kanilang susuwayin ang kaniyang mga utos.—Genesis 1:28; 2:15-17.

Palibhasa’y walang pagpapahalaga sa kabutihan ng Diyos, si Adan at si Eba ay sumuway at nagbayad ng itinakdang parusa. “Kayo [ay] babalik sa lupa,” ang sabi ng Diyos kay Adan, “sapagkat diyan kayo kinuha. Sapagkat kayo’y alabok at sa alabok kayo babalik.” (Genesis 3:19) Bago siya nilalang si Adan ay hindi umiiral; siya’y alabok. At dahil sa kaniyang pagsuway, o pagkakasala, si Adan ay hinatulan na magbalik sa alabok, sa isang kalagayan ng di-pag-iral.

Samakatuwid ang kamatayan ay ang kawalan ng buhay. Ipinakikita ng Bibliya ang pagkakaiba: “Ang kabayaran ng kasalanan ay kamatayan, subalit ang kaloob na ibinibigay ng Diyos ay buhay na walang hanggan.” (Roma 6:23) Upang ipakita na ang kamatayan ay isang kalagayan ng lubusang kawalang-malay, ang Bibliya ay nagsasabi: “Sapagkat alam ng mga buháy na sila’y mamamatay; subalit kung para sa mga patay, sila’y wala nang malay sa anupaman.” (Eclesiastes 9:5) Pagka namatay ang isang tao, ganito ang paliwanag ng Bibliya: “Ang hininga niya ay pumapanaw, siya’y nanunumbalik sa kaniyang pagkalupa; sa araw ding yaon ay nawawala ang kaniyang pag-iisip.”—Awit 146:3, 4.

Subalit, yamang si Adan lamang at si Eba ang sumuway sa utos na iyan sa Eden, bakit lahat tayo’y namamatay? Sapagkat lahat tayo ay ipinanganak pagkatapos sumuway si Adan, kaya lahat tayo ay nagmamana sa kaniya ng kasalanan at kamatayan. Gaya ng paliwanag ng Bibliya: “Sa pamamagitan ng isang tao [si Adan] ay pumasok ang kasalanan sa sanlibutan at ang kamatayan sa pamamagitan ng kasalanan, at sa ganoon lumaganap ang kamatayan sa lahat ng tao.”—Roma 5:12; Job 14:4.

Gayunman ay baka may magtanong: ‘Hindi baga ang mga tao ay may kaluluwang walang kamatayan na umiiral pa rin pagkamatay nila?’ Marami ang may ganitong turo, at sinasabi pa nila na ang kamatayan ay isang daan na patungo sa isa pang buhay. Subalit ang kuru-kurong iyan ay hindi sa Bibliya nanggaling. Bagkus, itinuturo ng Salita ng Diyos na ikaw ay isang kaluluwa, na ang iyong kaluluwa ay talagang ikaw, taglay ang lahat ng iyong pisikal at mental na mga katangian. (Genesis 2:7; Jeremias 2:34; Kawikaan 2:10) At, sinasabi ng Bibliya: “Ang kaluluwa na nagkakasala—ito mismo ay mamamatay.” (Ezekiel 18:4) Saanman ay hindi itinuturo ng Bibliya na ang tao ay may kaluluwang walang kamatayan na patuloy na umiiral pagkamatay ng katawan.

Kung Paano Maaaring Mabuhay Uli ang mga Tao

Nang pumasok na sa sanlibutan ang kasalanan at kamatayan, isiniwalat ng Diyos na layunin niya na ang mga namatay ay manumbalik sa buhay sa pamamagitan ng pagkabuhay-muli. Kaya ang Bibliya ay nagpapaliwanag: “Si Abraham … ay nanalig na magagawa ng Diyos na ibangon [ang kaniyang anak na si Isaac] kahit buhat sa mga patay.” (Hebreo 11:17-19) Si Abraham ay hindi nagkamali ng paglalagak ng kaniyang tiwala, sapagkat tungkol sa Makapangyarihan-sa-lahat ay sinasabi ng Bibliya: “Siya’y Diyos, hindi ng mga patay, kundi ng mga buháy, sapagkat silang lahat ay buháy sa harap niya.”—Lucas 20:37, 38.

Oo, ang Diyos na Makapangyarihan-sa-lahat ay may taglay na kapangyarihan at pagnanasa na buhaying-muli ang mga tao na kaniyang pinipili. Si Jesu-Kristo mismo ay nagsabi: “Huwag ninyong ipanggilalas ito, sapagkat ang oras ay dumarating na lahat ng mga nasa libingang alaala ay makaririnig ng kaniyang tinig at magsisilabas.”—Juan 5:28, 29; Gawa 24:15.

Hindi nagtagal pagkatapos sabihin ito, si Jesus ay nakasalubong ng isang libing na nanggagaling sa Israelitang lunsod ng Nain. Ang namatay na binata ay bugtong na anak ng isang biyuda. Nang makita ang labis na pamimighati ng biyuda, si Jesus ay nahabag. Kaya, kaniyang sinabi sa bangkay: “Binata, sinasabi ko sa iyo, Bumangon ka!” At ang lalaki ay bumangon at umupo, at siya’y ibinigay ni Jesus sa ina.—Lucas 7:11-17.

Gaya sa kaso ng biyudang iyan, nagkaroon din ng walang kahulilip na kaligayahan nang dalawin ni Jesus ang tahanan ni Jairo, isang pinuno sa sinagogang Judio. Ang kaniyang 12-anyos na dalagitang anak ay namatay. Subalit nang dumating si Jesus sa tahanan ni Jairo, siya’y lumapit sa namatay na dalagita at nagsabi: “Dalagita, bumangon ka!” At ito’y bumangon!—Lucas 8:40-56.

Nang magtagal, ang kaibigan ni Jesus na si Lazaro ay namatay. Nang dumating si Jesus sa kaniyang tahanan, apat na araw nang patay si Lazaro. Bagaman matindi ang pamimighati, ang kaniyang kapatid na si Marta ay nagpahayag ng pag-asa, nang sabihin: “Batid ko na siya’y babangon sa pagkabuhay-muli sa huling araw.” Subalit si Jesus ay naparoon sa nitso, nag-utos na alisin ang nakatakip na bato, at tumawag: “Lazaro, lumabas ka!” At siya’y lumabas!—Juan 11:11-44.

Ngayon ay pag-isipan ito: Ano ba ang kalagayan ni Lazaro noong apat na araw na siya’y patay? Walang sinabi si Lazaro na anupaman tungkol sa pagiging nasa isang langit ng kaligayahan o isang impiyerno na pahirapan, na tiyak namang sasabihin niyang gayon kung siya’y doon naparoon. Hindi, kundi si Lazaro ay lubusang walang malay nang siya’y patay at disin sana’y nanatiling patay hanggang sa “pagkabuhay-muli sa huling araw” kung hindi siya ipinanumbalik noon ni Jesus sa buhay.

Totoo na ang mga himalang ito ni Jesus ay nagdulot ng pansamantala lamang na pakinabang, yamang yaong mga binuhay niya ay namatay uli. Gayunman, pinatunayan niya may 1,900 taon na ngayon ang nakalipas na, sa kapangyarihan ng Diyos, ang mga patay ay talagang maaaring mabuhay uli! Kaya sa pamamagitan ng kaniyang himala ay ipinakita ni Jesus sa maliit na paraan ang magaganap sa lupa sa ilalim ng Kaharian ng Diyos.

Pagka Namatay ang Isang Mahal sa Buhay

Pagka sumalakay na ang kaaway na kamatayan, marahil ay matindi ang iyong dalamhati, bagaman ikaw ay may pag-asa sa pagkabuhay-muli. Si Abraham ay may pananampalataya na muling mabubuhay ang kaniyang asawa, gayunman ay mababasa natin na “naparoon si Abraham upang tumangis kay Sara at managhoy sa kaniya.” (Genesis 23:2) At komusta naman si Jesus? Nang mamatay si Lazaro, siya’y “nalagim sa espiritu at nagulumihanan,” at ilang saglit pa’y “tumangis na.” (Juan 11:33, 35) Samakatuwid, pagka namatay ang isang mahal mo sa buhay, hindi kahinaan ang ikaw ay umiyak.

Pagka namatay ang isang bata, ang ina ang lalong higit na naghihirap. Kaya naman kinikilala ng Bibliya ang mapait na dalamhati na maaaring madama ng isang ina. (2 Hari 4:27) Mangyari pa, mahirap din iyon para sa namimighating ama. “Oh ako na sana ang namatay, ako na, sa halip na ikaw,” ang panaghoy ni Haring David nang mamatay ang kaniyang anak na si Absalom.—2 Samuel 18:33.

Gayunman, dahil sa nananalig ka sa pagkabuhay-muli, ang kalungkutan mo ay mapapawi rin. Sinasabi ng Bibliya, ikaw ay “hindi mamimighati na gaya ng pamimighati ng iba na walang pag-asa.” (1 Tesalonica 4:13) Bagkus, ikaw ay lalapit sa Diyos sa panalangin, at ipinangangako ng Bibliya na “siya mismo ang aalalay sa iyo.”—Awit 55:22.

Maliban sa kung iba ang ipinakikita, lahat ng mga sinipi sa Bibliya ay kuha sa New World Translation of the Holy Scriptures.

Photo

Sun, 24 Apr 2011 23:20:04 -0400

Photo

Sun, 24 Apr 2011 23:19:23 -0400

Photo

Sun, 24 Apr 2011 23:18:26 -0400

Photo

Sun, 24 Apr 2011 23:16:45 -0400

Photo

Sun, 24 Apr 2011 23:15:41 -0400

Photo

Sun, 24 Apr 2011 23:13:23 -0400

Photo

Sun, 24 Apr 2011 23:10:07 -0400

Photo

Sun, 24 Apr 2011 23:03:46 -0400

Photo

Sun, 24 Apr 2011 22:50:08 -0400